18. jan, 2018

Loslaten?

English blog

Velen hebben het over loslaten en hoe moeilijk dat wel is. Hoe komt dit zo? Wat maakt het loslaten zo moeilijk?

Onze eerste en volgens ons belangrijkste waarneming is; gewoonte. Heel eenvoudig, wij denken dat men het niet veel verder moet gaan zoeken. De mens is een gewoontedier en is steeds op zoek naar herkenningspunten. Met die herkenningspunten maakt hij een kaart (plattegrond) van zijn leven. Herkenningspunten kunnen van alles zijn; mensen, dieren, situaties, herinneringen, enz. Telkens een mens in een situatie belandt, die niet past in zijn beleving/herinnering, gaat hij op zoek naar nieuwe herkenningspunten. Vind hij die niet, maakt hij ze gewoon zelf aan. Dit maakt dat er steeds weer nieuwe zaken op zijn kaart komen te staan. Dit brengt structuur in zijn leven.

Bijna alle herkenningspunten zijn veranderlijk. Wanneer iets of iemand wegvalt, voelt men een leegte. Bv. een dierbaar persoon of dier overlijdt en is dus niet meer zichtbaar in de fysieke vorm (verandering). Het ontbreken van die fysieke vorm laat  een leegte achter die moeilijk in te vullen is door iemand of iets anders. In feite is deze persoon/dier enkel uit het zicht en vindt men vanuit de eigen gewoontebeleving geen aansluiting meer omdat de fysieke verschijning niet meer aanwezig is. Wanneer men de fysieke verschijning loslaat kan men op een andere manier weer verbinding maken met diegene die niet meer fysiek aanwezig is. De vraag blijft of dit erg zinvol is maar dat is een ander hoofdstuk.

Vasthouden uit gewoonte

Zo zijn er vele zaken die men uit gewoonte blijft vasthouden. Men heeft voor zichzelf een wereld geschapen die voor zichzelf het beste uitkomt. Men neemt voor een tijd of soms het gehele leven gedachten en gewoontes over van anderen. Men zoekt aansluiting bij anderen om de eigen gedachten en gevoelens te verifiëren en neemt die dan zonder meer als eigen waarheid aan. Wanneer later blijkt dat één en ander toch niet blijkt te zijn wat men dacht dat het was, heeft men moeite om deze herkenningspunten van de eigen kaart te vegen. Gewoon omdat deze punten zolang gediend hebben. Men kan er maar moeilijk afscheid van nemen. Het denken blijft zich afvragen of het die herkenningspunten niet kan recupereren, zodat de ervaringen, herinneringen, enz. toch nog enige nut hebben.

Men heeft moeite met toe te geven dat men vanuit een lagere trilling geleefd heeft en bijna alle opgedane ervaringen wel eens nutteloos zouden kunnen zijn. Dus blijft men vasthouden aan de schijnbaar belangrijke herkenningspunten waarvan men denkt dat ze belangrijk zijn voor het verdere verloop van het eigen leven. Men komt er niet toe alles wat nutteloos is van de kaart te vegen en opnieuw te beginnen. Men leeft vanuit een angst dat men iets of iemand loslaat zonder dat men er alles op ervaringsgebied uit gehaald heeft. Het gewoontegevoel gebiedt de mens vast te houden aan nutteloze zaken en/of relaties.

Gedachten formuleren?

Hoe meer men loslaat, hoe minder gedachten er door het hoofd gaan. Dit maakt dat het denken zelfs nutteloos lijkt te zijn. Het is echter het denken dat er voor zorgt dat men blijft vasthouden. We leven in een maatschappij waar gedachten formuleren hoog aangeschreven staat. Uit gewoonte doen de meeste mensen hier aan mee. Probeer dan maar eens los te laten!

Is loslaten dan werkelijk zo moeilijk? Volgens ons is er maar één mogelijkheid, de gedachte dat ‘loslaten moeilijk is’ loslaten en een begin maken met loslaten. 😀 Het idee dat loslaten moeilijk is heeft men ook maar aangenomen van elkaar. Telkens men deze gedachte herhaalt, bevestigd men de schijnbare waarheid en verankerd men het herkenningspunt op de eigen kaart. Eigenlijk kan men stellen dat men er zelf voor zorgt dat loslaten moeilijk is.

Loslaten dus, liever vandaag dan morgen.

Liefdevolle groet,
Eddy en Rita