19. dec, 2017

Samen kneuteren op de bank

Dit artikel is al wat ouder en is ook al eens op andere sites gepost geweest. Het is nog steeds van toepassing. 🙂

Een paar jaar geleden lazen we op een site dat het tweelingzielschap niet iets is waarbij je samen gezelling zit te kneuteren op de bank, dat het werkelijk hard werken is en dat het zelfs jaren kan duren alvorens tweelingzielen er klaar voor zijn om samen door het leven te kunnen gaan. En dan nog is het volgens de auteur van die site helemaal geen simpele bedoening.  Gruwelverhalen volgens ons. Wie wil er na dit alles zijn/haar tweelingziel nog ontmoeten? Hoe de mensen die zo iets beweren het blijven verkocht krijgen weten we niet. Toch zijn er heel wat mensen die er in meegaan. Wij alvast niet. Het tweelingzielschap is veel te kostbaar om het zomaar te verkl*ten.

Kneuteren

Kneuteren is een woord dat wij Vlamingen nooit gebruiken. Toen wij het lazen vroegen wij ons af wat kneuteren te betekenen had. Wij gingen er maar van uit dat je samen gezellig onder een dekentje naar de TV zit te kijken. Elkaars handje vasthouden en knorrend van voldoening in stilte naar de flikkerende beelden zit te gapen. En ja hoor, we hadden gelijk, dat is één van de betekenissen.

Laat dat nu juist één van de dingen zijn die wij gewoon zalig vinden. Je mag je gerust een beeld vormen van ons samen, voor de TV onder een dekentje, hand in hand, kopje thee erbij én knorrend van voldoening. Het overvalt ons nogal eens dat we elkaar vragen of we gaan kneuteren of iets anders gaan doen. Het woordje ‘kneuteren’ wekt op onze lachspieren. Nu ja, wij hebben écht niet veel nodig om te lachen. Plezant woordje ‘kneuteren’.

Hard werken?

Hard werken? Wij mensen zijn meesters in het verheffen van de onprettige dingen die ons overkomen, tot een hoogte waarin het ‘lijkt’ alsof ze noodzakelijk zijn. We noemen ze graag lessen, zo moeten we niet toegeven dat we er niet in slagen onze wensen en dat wat voor de hand ligt, tot uitvoering te brengen. Rare gewoonte is het. Eigenlijk ‘moet’ je wel een beetje masochistisch zijn om te blijven vol houden dat het de onprettige ervaringen zijn die je de noodzakelijke levenslessen brengen. Deze gewoonte moet ergens uit de gedachten van geestelijke leiders gekomen zijn. Aanvankelijk te goeder trouw (of misschien zelfs dat nog niet), later ter onderdrukking van de gelovigen. Veel mensen nemen deze gewoonte met bijpassende gedachten zomaar voor waarheid aan en blijven er dikwijls hun gehele leven mee bezig. Eigenlijk onderdrukken ze hun eigen goddelijke afkomst met dit soort denken. Wij hebben ondervonden dat je afscheid kan nemen van deze gewoonte. Eens je deze gewoonte van je afgeschud hebt is er geen nood meer aan die zogezegde lessen. Je gaat dan alles meer als een mogelijkheid zien.

Handje vasthouden

Neem nu dat handje vasthouden. De één zal het vertederend vinden en de ander gruwt ervan. Voor ons is het een mogelijkheid, we kunnen dit wel of niet doen. Ondertussen doen wij het nog steeds. Het is een gewoonte waar wij nog altijd behoorlijk van kunnen genieten. We zouden ons ongemakkelijk voelen wanneer we het niet deden. Automatisch zoeken wij elkaars hand. Energetisch gezien brengt het ons behoorlijk wat voordelen. We kunnen nogal eens lezen dat het voor tweelingzielen niet noodzakelijk is dat zij fysiek samen zijn. Zij zijn immers voor eeuwig met elkaar verbonden, enz... Dat kan wel zo zijn, wij laten gewoon in het midden of deze stelling waar is of niet. Denk eens na over de volgende vraag: zou het diepe verlangen om in het fysieke samen te komen er zijn, mocht dit niet nodig zijn?

Zelfs mensen die aanvankelijk ontkennen dat tweelingzielen fysiek samen horen te komen moeten vroeg of laat in weliswaar bedekte termen het verlangen tot vereniging toegeven. Het verlangen is sterker dan het denken. Verlangen beheerst het leven. Een sterk verlangen naar harmonie is een vorm van gebed. Harmonie is, tenzij je het zelf afwijst, nooit ver weg.

Nogal wat mensen die zeggen hun tweelingziel ontmoet te hebben en niet samen zijn, spreken over kundalini ervaringen, astrale ontmoetingen en nog meer van die zaken. Wij kennen deze niet, we hebben ze ook niet nodig. Wij hebben het voordeel van ons fysieke samenzijn. In dit samenzijn is er geen nood aan zaken die het fysieke samenzijn vervangen. Het contact is er onmiddellijk bij de basis van ons fysieke bestaan. Waarom zou er dan nog nood zijn aan een surrogaat? Alles begint bij de basis om uiteindelijk tot andere niveaus door te dringen, die dan ook weer in het fysieke tot uiting komen. De ladder begint aan de onderste sport, wanneer deze verankerd is in de basis is het makkelijk op en neer te gaan. Eenvoudig, logisch, goddelijk. Alles is immers één.

Wanneer wij hand in hand zitten voelen wij de wederzijdse energieën stromen. Door onze handen heen mengen onze energieën zich om hun eigen plaats weer in te nemen, nog steeds na al die jaren samen zijn. Het is een proces dat naar ons gevoel een hele tijd in beslag neemt. Het heeft levens gekost om weer samen te komen, het vraagt dus ook een hele poos alvorens de energieën weer op hun plaats zitten. De laatste tijd gaat het wel sneller merken wij.

Ook kneuteren?

Veel mensen gaan er cursussen en workshops voor volgen. Wisselen energieën uit met mensen die ze niet kennen. Betalen er nog een pak poen voor. Wij doen het gratis thuis in onze eigen omgeving, met iemand waar we onvoorwaardelijk van houden, al kneuterend op de bank. 🤭

Ook zin om te kneuteren? Waarom niet? Heb je een partner of iemand waarmee je energie zou willen uitwisselen? Doen! Ga ergens hand in hand zitten. Het fysieke contact werkt verzachtend en je stimuleert er elkaars energieën en gedachten mee. Er komt vanzelf beweging in, zeker wanneer je je bewust wordt van de stroming. Doe het wel voor jezelf en niet om de ander te betuttelen.

Geen zin? Laten dan!

Liefdevolle groet,
Eddy en Rita