8. dec, 2017

Structuren

English blog

Een samenleving die gebaseerd is op de 'Godelijke Wetten' heeft geen structuur nodig, ieder individu heeft weet van zijn bijdrage en gedraagt zich hier naar. In een samenleving die gebasserd is op chaos zijn structuren noodzakelijk, een maatschappij zonder structuren is als een lichaam zonder ruggengraat. Zoals een lichaam zonder ruggengraat in elkaar zakt, zal een maatschappij zonder structuren niet werken. Wij mensen hebben wetten en regels nodig om tot een werkzame samenleving te komen. Structuur brengt discipline. Wereldse wetten resoneren onder de ‘Goddelijke Wet’: ‘Alles is EEN’. Zij zijn er om de ‘onbewuste mens’ richtlijnen te geven over wat kan en wat niet kan in de maatschappij waarin we leven. Deze wetten kunnen verschillend zijn al naargelang het land waarin men woont.

Doch hebben alle wetten hetzelfde doel voor ogen: ‘Een samenleving met respect voor elkaar’. Dit is absoluut de doelstelling van God. Volg je deze wetten niet, zit er de mogelijkheid in dat je gestraft wordt. Straffen komen ‘niet’ van God. Zij komen puur uit het ‘menselijke denken’ en zijn er om de ‘afgedwaalde mens’ terug op het rechte pad te brengen.

 Alle wetten zijn, hoe onzinnig ze ook lijken, op het moment van noodzaak, ‘Goddelijk geïnspireerd’. Wetten kunnen te allen tijde afgeschaft of aangepast worden. Sommige wetten zijn verouderd maar toch willen de wethouders deze blijven vasthouden. Zij hebben moeite om de noodzakelijke veranderingen door te drijven die van onze maatschappij een ‘dynamische, leefbare samenleving’ zouden kunnen maken.

De wet is niet de enige structuur die noodzakelijk is. Zo zijn er ook reglementeringen binnen bedrijven, groeperingen, enz…

Er zijn vele religieuze en andere groeperingen die gebruik maken van structuren die alle fundamenteel gericht zijn op één doel. ‘Een leven in God (Universele Energie, De Bron,…)’. We hoeven niet ver te kijken om vast te stellen dat deze structuren niet of gebrekkig werken. Het hoofddoel van religie is toch een liefdevolle samenleving? Of zien wij dat fout? Waarom werken deze structuren gebrekkig of gewoonweg niet?

Noodzaak...

Wetgevingen, structuren, reglementeringen, religies, … ze zijn alle ontstaan uit noodzaak en gericht op het oplossen én voorkomen van problemen. Vermits problemen altijd actief zijn in het menselijke denken komen ook de oplossingen uit het menselijke denken. De mens levert een gevecht met zijn ‘Natuurlijke Staat van Zijn’ en probeert om in plaats van samen te werken met de ‘Goddelijke Kracht’ zijn eigen wil op te leggen. Zo zijn alle wetten ‘Goddelijk’ geïnspireerd maar heeft de mens nogal eens moeite deze wetten zelf toe te passen. Meestal zijn deze wetten ook bestemd voor anderen, niet voor zichzelf, denkt men. Met het grootste gemak kan men anderen vertellen, zelfs voorschrijven hoe ze moeten leven en het zelf niet toepassen. Wanneer men zich zo gedraagt, leeft men in een bewustzijn dat lager is dan dat waar men recht op heeft.

Wanneer men structuur gaat aanbrengen in het eigen leven, krijgt men er ook zicht op. Zo kan men alle structuren, die het goede in zich dragen, als leidraad gebruiken. Religieuze, alternatieve, maatschappelijke, maakt niet uit welke structuur men ook gebruikt. Door zichzelf tot een structuur te wenden en deze toe te gaan passen brengt men orde in het eigen leven. Deze toegepaste structuren zijn een richtingaangever die de mens tot een bepaald doel kunnen leiden, een soort GPS. Doch, hoe waardevol één of meerdere structuren ook ‘lijken’ te zijn, blijven structuren niet meer dan een instrument. Een aanbeveling, een richtlijn die de mens tot een ‘hoger denken’ uitnodigt.

Een leven in vreugde

Structuren kunnen de mens, echter nooit tot een leven in Volledige Vreugde brengen. Vele structuren worden zo wel voorgesteld maar ze hebben steeds af te rekenen met begrenzingen. Het denken van de mens wil - ook al is men er zich niet van bewust - voorbij gaan aan deze begrenzingen. Men kan zich er op richten om via een religieuze structuur bijvoorbeeld, zichzelf te leren kennen. Men kan alle geboden en verboden strikt in zich opnemen, alle richtlijnen stuk voor stuk toepassen en respecteren. Toch blijft er steeds een knagend gevoel over, er blijft een ontevreden gevoel dat de mens drijft naar nog meer. Dit is een vrij natuurlijk proces want er is nog meer te ontdekken dan dat wat zich beweegt binnen de door de mens aangebrachte grenzen. Wanneer men nauw luistert naar dit gevoel dat uitnodigt verder te kijken dan de neus lang is, kan men de volgende stappen zetten. Men kan het bewustzijn nog verder richten dan de begrenzingen van de religie die men als die van zichzelf aangenomen heeft.

Begrenzingen afwerpen

In zeker zin moet men die begrenzingen van zich afwerpen. Het is in dit afwerpen dat de meeste mensen struikelen en terug willen naar dat wat bekend is. Het is in dit afwerpen dat het ‘lijkt’ alsof er dan niets meer is om voor te leven. De meeste mensen met wie je het geloof beleefd kunnen je hier niet in volgen, je ‘moet’ ze los laten. Je krijgt er ook geen certificaat of schouderklopjes voor. Geen mens zal zeggen dat je goed bezig bent, integendeel, ze zullen je proberen tot ‘bezinning’ te brengen of zelfs te redden. Je begint te twijfelen en gaat terug in hetzelfde patroon leven als voorheen maar het knagende gevoel blijft. Dit is wat structuren met je doen.

Wanneer men echter alle ‘zinvolle structuren’ in zichzelf opneemt en daar naar leeft en er niet van afwijkt, hoeft men geen verantwoording af te leggen. Gaandeweg krijg men het gevoel dat, wat mensen ook van je zeggen, je goed bezig bent. Het is in deze volharding en dat gevoel dat men God in zichzelf tegenkomt. Het is in dat gevoel dat de Vlam brand en automatisch gaat de warmte en het licht van je afstralen naar alle leven, zonder uitzondering, hier op aarde. Dit is één zijn met God want je bent immers zelf Dat.

Liefdevolle groet,

Eddy en Rita