4. okt, 2017

Partners van tweelingzielen die elkaar ontmoeten

Wij zien op fora en sociale media heel dikwijls vragen van partners van tweelingzielen die elkaar ontmoeten. Zij zijn net zoals de mensen die zich in een ander als tweelingziel herkennen, verward en weten niet hoe hier mee om te gaan. De som is vier verwarde mensen, waarvan twee of in veel gevallen zelfs maar één die zeker is van het tweelingzielschap.

Terughoudendheid

Zelf hebben wij tot nu toe in onze blogs een zekere terughoudendheid gevoeld om over dit onderwerp te schrijven. Wij zijn van mening dat men omwille van het respect voor de vorige partners niet zomaar kan gaan schrijven over wat er zich afspeelt of afgespeeld heeft tussen de partners onderling. Wat wij zelf toen zagen waren vier mensen die alle vier het allerbeste voorhadden en die omwille van de gewoonte waar zij in zaten en het vasthouden daarvan alles wilden laten zoals het was. Ook al was het niet goed toen. Ondertussen zijn wij zelf na ons samenkomen bijna 13 jaar verder. De tijd, zo menen wij, zal heel wat wonden geheeld hebben, zodat wij vrij kunnen praten en schrijven over onze ervaring in deze.

Voorafgaand op onze ontmoeting

Beiden hebben wij onze eigen unieke weg – zonder dat wij wisten van elkaar – moeten gaan. Tijdens deze weg krijgt ieder bepaalde situaties aangeboden waarin zij een duidelijk standpunt moeten innemen wat betreft liefdesrelaties. Zonder dat je het weet krijg je gedachten, gevoelens, situaties waarin je een bepaalde test hoort te doorlopen. Deze tests en de resultaten ervan, leiden alle tot het samenkomen met de waarlijke tweelingziel. Onze ervaring is dat dit volledig georkestreerd wordt door het Goddelijke. Het meest verwarrende hierin is dat het Goddelijke dit je op geen enkele manier laat weten. Er is ondersteuning maar je wéét het niet.

Deze opstelling maakt dat je volledig autonoom een keuze moet maken. Niemand kan je daar bij ondersteunen en/of raad geven. Zo hebben wij zelf nooit de behoefte gevoeld om bij anderen raad te vragen over onze ontmoeting. Na drie maanden na de ontmoeting, zijn wij gaan samen wonen. Tot voor een paar weken dat wij samen gingen wonen wist niemand iets van onze herkenning als tweelingziel. Wij deelden het alleen maar met elkaar. Wat volgens ons, als je een ware tweelingziel bent, ook de bedoeling is. De inmenging van anderen brengt nog meer verwarring en dat kan men missen als kiespijn.

Onze ervaring ieder op zich voor en na het samenkomen

De titel van deze blog geeft aan dat het gaat over de partners van tweelingzielen en wij praten alleen maar over tweelingzielschap. Misschien ben je als partner dan ook een beetje ongeduldig en/of teleurgesteld. Het is echter niet onze bedoeling om één en ander goed te praten. Dat zou toch wel dom zijn van onzentwege! Wij willen ook partners van tweelingzielen die alleen achterblijven een riem onder het hart steken, zodat zij niet hoeven bang te zijn voor wat komt.

Misschien begrijpen zij door ons verhaal beter waar zij mee te maken hebben, zodat ook zij hun eigen weg op een gemakkelijkere én vooral snellere manier kunnen doorlopen. Alles draait om persoonlijke bewustwording.

Rita vertelt: Wat ik nu te vertellen heb, heb ik pas na jaren kunnen evalueren. Ik ben 27 jaar gehuwd geweest en ergens wist ik dat het niet mijn bestemming was om samen te blijven met deze partner, ook al hadden wij twee kinderen samen, waren er niet specifiek onoverkomelijke problemen en verliep ons hele huwelijkse leven vrij soepel.

Andere mensen zagen ons als een voorbeeld koppel. Diep in mijzelf wist ik dat dit huwelijk niet bestemd was om te blijven duren. Mijn toenmalige man was heel voorkomend, genegen, lief en vriendelijk, zowel voor mij, voor de kinderen als voor andere mensen. Met het gevoel, dat ik nooit bij hem zou blijven, had ik mij ook voorgenomen dat ik mijn kinderen nooit in de steek zou laten voor zij zelf oud genoeg zouden zijn om voor zichzelf te zorgen. Dat maakte het voor mijzelf bijzonder moeilijk om afscheid te nemen van heel dit gebeuren.

Na verloop van tijd ging ik mij meer concentreren op het dierenleven omdat ik ondervond dat de Zielsondersteuning met dieren sterker was dan de ondersteuning van mensen in het algemeen. Zelf vond ik het een heel raar gegeven dat ik dieren boven mensen ging plaatsen. Ook al was hier geen aanleiding voor. Mensen bejegenden mij op een normale manier maar dieren vond ik gemakkelijker om mee om te gaan. Achteraf bekeken bleek dit een neutralisatie te zijn van de Zielsconnecties die ik toen had naar familie, vrienden, enz… om het simpele feit dat dieren neutraal staan ten opzichte van mensen.

De band naar dieren verbreken gaat gemakkelijker dan het verbreken van banden die men heeft naar de eigen bloedverwanten. Dit alles gebeurde 1,5 tot 2 jaar voor de ontmoeting met Eddy. Dit is een korte schets. Eigenlijk ben ik hier een beetje getraind in het loslaten.

Eddy verteld: Mijn moeder kon goed vertellen. Voor mij was zij een heel wijze vrouw. Ze zei ook altijd dat er niets belangrijker was dan de liefde, al de rest was maar bijzaak. Helaas heeft ze voor zichzelf deze filosofie niet kunnen waarmaken.

Op de leeftijd van ongeveer 14 jaar kreeg ik een visioen met bijpassend gevoel dat ik meteen herkende wanneer Rita en ik elkaar voor de eerste maal ontmoetten.

Ik was ook altijd verbaasd over het feit dat mensen bij elkaar waren en steeds maar ruzie maakten. Dit alles zette bij mij een diep verlangen naar Harmonie neer. Ik nam mij voor dat ik zelf op geen enkele manier disharmonie zou toe laten in mijn leven. Helaas voor mij liep het anders uit.

Na wat kalverliefdes, twee huwelijken met dezelfde vrouw met wie ik twee kinderen heb en een volgende relatie, samenwonend, van 9 jaar had ik het wel gezien. Het verlangen om een relatie in harmonie te kunnen leven had van mij een vod gemaakt die alles deed om de relatie te laten slagen. Mijn idee was: als ik mijzelf weg cijfer en alles doe om goed te doen zal ik ongetwijfeld tot onvoorwaardelijke liefde komen. Achteraf bekeken was dit voor mij dé grootste illusie die men zich maar kan voorstellen. Het diepe verlangen tot harmonie leidde mij langs alternatieve paden een eigen praktijk, waarin ik mensen behandelde en trachtte te ondersteunen.

De mensen die bij ons kwamen vonden ons een mooi koppel en vonden het geweldig dat wij allebei in het alternatieve bezig waren. Zelf wist ik wel beter, deze relatie was niet wat ik mij voorstelde van een Spirituele Relatie. Ik was behoorlijk verward maar kon dit goed verbergen. Dat ging zich wreken door nog meer verwarring. Ik kon dit niet zo volhouden, het inzicht dat ik anderen maar wat boekenwijsheid aan het voorhouden was zorgde er voor dat ik liever had dat men wegbleef uit mijn praktijk. In deze praktijk heb ik Rita leren kennen. Waarmee mijn jongensdroom uitgekomen is. Al bij de eerste ontmoeting viel er een groot stuk verwarring van mij af. Ik veranderde van een gesloten persoon die zijn mening liever voor zichzelf hield in iemand die open voor zijn mening durfde uit te komen. Iedereen die mij toen kende was verbaasd over deze transformatie.

Na de ontmoeting

Na de ontmoeting hebben wij beiden hetzelfde meegemaakt. Nog voor die ontmoeting waren wij ieder voor zich al vervreemd van onze toenmalige partner. Dit is wel een heel raar gevoel. De wil om de relatie nog energie te geven is er wel maar je bent het eigenlijk al een tijdje beu om er nog tijd aan te spenderen. De partner voelt dat er iets niet klopt en wil er meer over weten. Rita had in het verleden aan haar partner laten weten dat er meer gepraat moest worden maar er kwam niet veel respons op. En Eddy liet uit gewoonte alles op zijn beloop met de gedachte dat het Universum alles wel zou regelen.

Uiteindelijk moesten wij wel vertellen hoe het in elkaar zat waarbij wij op ongeloof stoten van onze toenmalige partners. Zij probeerden, en dat is heel begrijpelijk, ons er van te weerhouden elkaar nog te zien. Wat uiteraard niet lukte. Hun tegenwerken leidde ertoe dat wij nog sterker naar elkaar toe getrokken werden om na een heel korte tijd te gaan samen leven.

Er is voor ieder ondersteuning, zeker voor de partners van tweelingzielen

Wat wij gaan vertellen is onze observatie. De observaties van onze vorige partners zullen ongetwijfeld anders zijn en dat mag.

Opvallend was dat voor ieder van de vier individuen voor in de korte nabije toekomst een oplossing voorzien was. Door dat Rita bij haar man weg ging kon hij eindelijk gaan doen wat zij onbewust altijd tegenhield. Hij kreeg ook een betere band met de kinderen. Wat de partner van Eddy betreft. Hij heeft haar de deur gewezen want ze was niet in staat om de huur van het huis te betalen. Kort ervoor waren haar ouders na elkaar overleden. Het ouderlijke huis stond leeg, dit werd door haar broers en zus gerenoveerd, waarna zij gratis kon wonen. Haar grootste angst was dat ze op straat kwam te staan. Dat is dus niet gebeurt. Er wordt duidelijk voor iedereen gezorgd! Ook al is het niet onmiddelijk als dusdanig zichtbaar.

Als ware tweelingzielen horen samen te komen zorgt het Goddelijke voor alles. Voor de tweelingziel is alles duidelijk van bij de eerste ontmoeting. Rita werkte niet en had dus geen inkomen. Zij is bij Eddy gaan inwonen en heeft tot op de dag van vandaag niet moeten gaan werken. Zij had een enorm vertrouwen in het goede verloop en gaf dit vertrouwen ook door aan Eddy die ondertussen al bijna twee jaar op pensioen is.

Wat onze vorige partners betreft: op een paar keer na, vanwege officiële verplichtingen, hebben wij ze niet meer gezien. Zij zullen ongetwijfeld wel iets goeds met hun leven doen.

Door hen los te laten hebben zij daar ook alle kansen toe gekregen. Of zij die kansen genomen hebben is hun verantwoordelijkheid.

Beslissen is noodzakelijk, neem de juiste beslissingen en het Goddelijke zorgt voor de rest!

Beslissen is noodzakelijk! Men kan veel verhalen lezen van mensen die een vermoeden van tweelingzielschap hebben maar er zijn altijd weer redenen die hen er van weerhouden om samen te komen. Men gaat er uit gebrek aan doorzettingsvermogen allerlei zaken rond verzinnen die absoluut niets met het tweelingzielschap te maken hebben. Hierdoor belasten zij zichzelf én hun partners. Zo krijgt men vier of toch drie mensen, als één van hen geen partner heeft, die vastzitten in besluiteloosheid. Zij zullen zolang niemand een beslissing neemt blijven zitten op een lager niveau dan voor hen bedoeld is.

Dat men uit liefde de partner niet kan verlaten is een drogreden die die partner ondergeschikt maakt aan de besluiteloosheid van hij/zij die voor zichzelf geen beslissing kan nemen. De spirituele vooruitgang van deze partner wordt op deze manier ondermijnd.

En nee, als men zelf geen beslissing neemt zal het Universum niet voor jou beslissen. Dit in het kader van bewustwording van de eigen positie die men hoort in te nemen in dit geheel.

Voor de partners van ‘ware tweelingzielen’. Je hoeft nergens bang voor te zijn. Door een partner die steeds met zijn/haar gedachten bij iemand anders zit vast te houden, ondermijn je zelf je eigen spirituele groei. Als deze partner jou niet kan loslaten doe jij het best voor hem/haar en ga je eigen weg.

Laat je niet meeslepen in de verwarring van deze partner. Laat je ook niet meeslepen in een theoretische filosofie van ‘ik moet onvoorwaardelijke liefde leren kennen en jij neemt daar deel aan’. In veel gevallen is dat een drogreden om alles binnen een comfortzone te houden. Het idee is meestal: ‘Als het niet lukt met mijn tweelingziel, heb ik toch nog iemand om op terug te vallen.’ Een egoïstische stelling, die niets met tweelingzielschap te maken heeft. Stel voor jezelf wat vragen; Hoelang wil en kan ik hier in meegaan? Is het dat wat ik verwacht van een relatie? Moet ik mijzelf om wat voor reden dan ook als pispaal laten gebruiken? Ben ik dan niet veel meer waard?

Denk gewoon aan jezelf en ga je eigen gang! Er wordt voor je gezorgd! Dat merk je snel als je ZELF de juiste beslissingen neemt.

Liefdevolle groet,

Eddy en Rita