6. mei, 2017

What the fuck?

Wij vragen het ons dikwijls af: “Waarom schrijven wij toch in godsnaam deze blog?”

 Zelf hebben wij een ‘super leven’. Wij zijn ons volledig bewust van ons ‘tweelingzielschap’.

Waarom willen wij onze inzichten toch delen op internet? Wie heeft daar nu iets aan?

Wij zeggen het meermaals tegen elkaar: “Laat toch iedereen denken en doen wat zij willen. Het is niet onze zaak, dat mensen gefascineerd zijn door ellende en drama”. Zelf blijven wij het liefst uit de buurt van deze mensen.

Wij zien tweelingziel-coaches én therapeuten elkaar én anderen ‘wijsmaken’ dat het tweelingzielschap een ‘bijzonder moeilijk proces’ is. Als zij dat zelf geloven en ze willen daar andere mensen mee overtuigen is dat ‘hun’ zaak. Wat andere mensen doen kan ons ‘nooit’ energetisch belasten.

 “Waarom doen wij dan al die moeite…

…is wat wij ons al eens afvragen”. Alvorens er een blog van ons gepost wordt, hebben wij al uren over dat bepaalde onderwerp gepraat. Losse ideeën komen samen en er worden zinnen gevormd die samen een tekst vormen. Maar dan zijn we er nog niet uit! Er gaan nog gemakkelijk, afhankelijk van het onderwerp, een paar leesbeurten én herlezen én verbetering aan vooraf.

Dit op zich kan al een uurtje of twee van onze tijd vragen. Wanneer we de tekst klaar hebben, lezen we deze na en gaan er de belangrijke punten in benadrukken. We vragen ons af of dat die ene komma niet beter op deze of gene plaats kan staan. Welke woorden en/of begrippen zullen wij vet en/of cursief zetten? Die ene zin, past die wel in deze blog? Kunnen we die er niet beter uit laten? Staan alle leestekens wel op hun plaats? Is de zinsbouw wel juist? Is het nu d, t of alletwee, moeilijk hé? 😲 Omdat de mens visueel ingesteld is, is de afbeelding die bij de blog hoort, ook belangrijk. Zelfs een koe is nieuwsgierig! 😙 Enz.

Dit alles zodat de lezer ‘zou kunnen begrijpen’ wat wij bedoelen.

En toch!

Nog iets heel belangrijks dat wij ons afvragen: “Is het wel ‘waar’ wat wij hier schrijven?” Deze vraag alleen al vraagt enorm veel tijd en overleg van ons.

En toch! Telkens opnieuw voelen wij ons aangespoord door het Goddelijke dat ons via onze Ziel aanspreekt. Sinds wij samen zijn hebben wij ons volledig ten dienste gesteld van het ‘Goddelijke’. Dat ons meteen liet weten dat ‘ons samenzijn’ en het op orde brengen van ‘ons eigen leven’ primeerde. Daar konden wij ons helemaal in vinden. Ons werd duidelijk getoond dat men ‘niets’ voor anderen kan betekenen als het eigen leven één hoop ellende is.

Op een gegeven moment wordt men in deze houding overspoeld met zoveel kennis én wijsheid vanuit de eigen Ziel dat men ‘niet anders kan’ dan deze kennis én inzichten te delen met anderen. Onze Ziel vertelt ons via het innerlijke weten dat wanneer wij onze kennis delen er nog veel meer zal komen!

Waar doen wij het dan voor?

Voor onszelf natuurlijk! Wat dacht je? Wij willen verder én hoger in bewustzijn! En merken dat dit mogelijk gemaakt wordt door het delen van de ‘inzichten over de Ziel en het tweelingzielschap’ die ons doorgegeven worden via onze eigen gemeenschappelijke Ziel.

Deze stroom kan door ons niet gestopt worden. Als wij stoppen met schrijven komen er weer mensen op ons pad die vragen stellen over het leven en het tweelingzielschap. Onze Ziel zet ons steeds weer aan tot delen van deze informatie. De manier waarop, kiezen wij zelf. Zelf zijn wij nogal lui van aard en verkiezen wij deze site/blog. Zo kunnen wij het in ons eigen tempo en tijd doen.

Een ‘leuke bijkomstigheid’ is, dat er wel eens andere mensen door onze schrijfsels en/of gesprekken geïnspireerd ‘kunnen’ geraken.

High five

Wanneer een blog, voor ons bevredigend is, geven wij elkaar een ‘high five’ en voelen wij ons opgelaten over de inzichten, die wij 'weeral' mogen delen. Het is voor ons een waar genoegen dat wij deze mogen delen met al onze lezers. Ook met jou!

“High five!” 🤩

Liefdevolle groet,

Eddy en Rita