1. jan, 2017

Want het leven was lijden

English blog

Een liedje van wijlen ‘Robert Long, Want het leven was lijden’ kwam spontaan bij ons binnen, toen wij volgende citaat lazen:

“Ja wie zegt mij dat hij mijn tweelingziel is. Hoe leg je iemand die het niet voelt uit dat je het gewoon weet, je ziel hem heeft herkend. En nee er valt niets te kiezen, hoe kun je anders de levenslessen en de pijn doorleven die er bij horen. Je zou afhaken en 'op naar de volgende' gaan als het moeilijk wordt. En afhaken doe ik regelmatig, wanneer mijn ego de overhand krijgt.”

Bovenstaand citaat geeft weer hoe het gesteld is met het menselijke denken. Veel mensen houden zich bezig met een ‘alternatieve denkwijze’ en blijven vasthouden aan de religieuze waarden die zij ooit zelf voor waarheid aangenomen hebben.

Religie is iets dat het niet meer zo goed doet in onze kontrijen. Om religie als levenswijze te vervangen zijn héél veel mensen overgestapt op een spiritueel-alternatieve levenswijze. Deze levenswijze belooft een grotere vrijheid maar wat doet men? Men neemt de oude denkwijze gewoon mee, naar dat wat men als een ‘vernieuwde levenswijze’ aanneemt.

De gedachte dat je 'spiritueel groeit' door pijn te ervaren is al zo oud als er religies zijn hier op aarde. Zo zijn er religieuze strekkingen die het nog steeds belangrijk vinden om zichzelf op één of andere manier (fysiek of mentaal) te kastijden.

Te denken dat men een soort van 'boetedoening' moet doorworstelen, om 'spiritueel te groeien' met de tweelingziel, komt volgens ons voort uit het religieuze denkpatroon van diegene die er zo over denkt: “Zonder boetedoening geen liefde!”.

Ieder zijn/haar eigen keuze natuurlijk. Wanneer je even ‘kort’ nadenkt over het tweelingzielschap, vooropgesteld dat je je tweelingziel zou ontmoeten, hoe stel jij jouw leven met hem/haar voor? Als een boetedoening? Of als de Hoogste, Liefdevolste relatie die je hier in de materie kunt vinden?

Liefdevolle groet,

Eddy en Rita