29. dec, 2016

Wuthering Heights

English blog

Wuthering Heights is één van de vele verhalen uit het verleden dat, van uit een beperkte visie, geassocieerd wordt met het tweelingzielschap. Het is een intriest verhaal dat naar ons gevoel niets met het ‘ware tweelingzielschap’ te maken heeft.  

De schrijfster Emily Brontë schreef in 1847 het verhaal dat de strijd tussen het mannelijke én het vrouwelijke binnen in zichzelf weerspiegeld. Ze beschrijft deze innerlijke beleving in haar enige roman ‘Woeste Hoogten’. Zij stierf in 1848 en haar zus Charlotte publiceerde de roman een tweede maal postuum. Interesse? Lees dan volgende; Woeste hoogtenCharlotte Brontë

Tweelingziel-uitspraak?

Sommige mensen menen dat volgende uitspraak een pure tweelingziel-uitspraak zou zijn; “Waar onze zielen ook van gemaakt mogen zijn, zijn ziel en de mijne zijn dezelfde. Hij is meer mezelf dan ik ben!… Ik ben Heathcliff”.

Deze uitspraak komt van een jonge vrouw (de schrijfster, 29), zonder sociaal leven, die in strijd was met haar innerlijke, mannelijke- en vrouwelijke-helft. Hierdoor ontstaan er enorm veel turbulenties binnen haarzelf, die zij neerschrijft in het verhaal. De hoofdrolspelers in het verhaal zijn haar eigen mannelijke en vrouwelijke helft, die zich nooit van elkaar kunnen losmaken, maar ook niet kunnen samen leven, omdat de schrijfster er zich waarschijnlijk niet volledig van bewust was dat zij over haar eigen innerlijke mannelijke en vrouwelijke 'energie' schreef.

Naarmate ze zou verder groeien, zou ze ‘misschien’ meer inzichten gekregen hebben in haar eigen zielenleven en geweten hebben dat het mannelijke en het vrouwelijke onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en dat dat ook zo hoort te zijn. Alleen dan is er groei naar het ‘Allerhoogste’ mogelijk en zou de rust volledig in haar indalen. Zij heeft het niet mogen meemaken.

 Het thema ‘strijd tussen de mannelijke en vrouwelijke energie’ komt in veel verhalen voor. Deze verhalen zijn niet meer dan 'geromantiseerde ellende'. Nogal wat mensen menen dat tweelingzielschap niet romantisch is maar gaan in 'katzwijm' voor geromantiseerde ellende! Hallo? 🤨😲

Waarom zijn er dan zo weinig verhalen over ‘ware tweelingzielen’?

Simpel! Neem nu het verhaal ‘Wuthering Heights’, Heathcliff en Cathy krijgen in het verhaal de kans om er samen vandoor te gaan. Als zij echt tweelingzielen waren hadden zij dit ook gedaan en niemand zou ooit nog iets van hen vernomen hebben. Het boek zou moeten afsluiten met “En zij leefden nog veel en gelukkig en kregen lange kindertjes.” Einde story! 🤩

Mochten wij ons levensverhaal vertellen, zouden wij ook een ellendig verhaal kunnen schrijven en dan zouden we komen tot aan het moment dat wij elkaar op ons 47ste herkenden als tweelingziel en dan zouden wij steeds maar moeten schrijven “En alles gaat goed!”, “En alles gaat nog beter!”. Dat is nu al 12 jaar zo. Wie heeft er nood aan zo een verhaal??? 🙃

Het verhaal van ‘ware tweelingzielen’ is van een heel ander kaliber.

Een klein voorbeeldje: op reis, een strand, vakantiegangers, wij samen lachend, pratend, gewoon onszelf zijn. De laatste dag van onze vakantie komt een man naar ons en vraagt of hij ons iets mag vragen. Tuurlijk mag dat. De vraag is: “Hoelang zijn jullie al samen?” Wij: “11 jaar”. De man zijn moed schiet vol. Hij zegt: “Ik heb jullie nu al een week in het oog en heb gezien dat jullie niet alleen met jullie mond lachen maar heel jullie lichamen lachen mee.”. Met tranen in de ogen zei hij: “Ik was de hoop en het geloof in het ‘leven’ kwijt, maar nu ik jullie gezien heb, geloof ik er weer in. Jullie zijn echt een inspiratiebron voor mij geweest!” Wij waren verbaasd, want wij hadden voorheen nog geen enkel woord met de man gewisseld. Dit is maar één voorbeeld van de vele.

Vreugde, liefde, inspiratie en een beetje hoop brengen is de taak van het ‘ware tweelingzielschap’. Het is helemaal niet dramatisch en met niet zoveel woorden te omschrijven als ellendige ervaringen maar wél ‘spiritueel vervullend’ voor jezelf en ook voor anderen.

Liefdevolle groet,

Eddy en Rita