30. nov, 2019

Zelfkennis en oordelen

Op FB kwam een plaatje voorbij met de volgende raad: “Leer eerst jezelf kennen, voordat je over anderen oordeelt!”. We konden het niet laten om er op te reageren want natuurlijk komt daar de vraag: “Als men zichzelf kent, mag men dan oordelen?” uit voort. Die stelden we dan ook aan de persoon die het plaatje deelde, die er op reageerde met: “Wanneer je jezelf kent weet je dat je niet moet oordelen.”.

Jezelf kennen

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid!: is een spreuk die de meeste mensen wel kennen. Kennis geeft macht!: ook. Wie zichzelf kent, kent iedereen!: is ook zo een mooie.

Dus als men zichzelf kent is men wijs, machtig en weet men hoe iedereen in elkaar zit. Men hoeft niet te oordelen over anderen (wijsheid). Men wéét al hoe de ander zal reageren op een actie van jouw kant (kennis). Men heeft dan de keuze om anderen met rust te laten of niet (macht). Het gemakkelijkste is natuurlijk altijd te zwijgen en iedereen in zijn/haar wijsheid te laten. Maar zo werkt het niet natuurlijk. Door anderen in hun wijsheid te laten negeer je voor jezelf én de ander de groeimogelijkheden die heel dikwijls verborgen liggen in de contacten die men probeert te vermijden. Dillema dus.

Oordelen dat men oordeelt

Wij hebben nog nooit van iemand gezegd dat hij/zij oordeelt. Hoe vaak men het ons al geoordeeld heeft is niet meer te tellen. Wij stellen altijd beleefde vragen en geven altijd beleefde antwoorden. Uit interesse voor de mening van de correspondent blijven wij vragen stellen en geven wij steeds beleefde reacties terug.

Stuk voor stuk worden zij boos en vertellen ons dat wij oordelen. Vrij snel worden wij ontvriend of uit de groep gebannen. Dit door mensen die van zichzelf zeggen dat ze spiritueel zijn en dat uitdagingen en ongemakken er zijn om van te leren. Blijkbaar telt dit niet voor hen.

Maar daar hoeven wij niet over te oordelen. Wij weten dat ze nog een tijdje te gaan hebben voor ze zichzelf werkelijk kennen. We gunnen hen deze tijd, zonder oordelen.

Eddy en Rita