13. apr, 2019

Er is niet zoiets als gemis

Beiden worden wij dit jaar 61 jaartjes oud, of moeten wij zeggen 61 jaartjes jong? Het is maar hoe men het bekijkt, het leven heeft ons nog heel wat te bieden, vinden wijzelf. We hoeven niet meer te werken en kunnen genieten van dat, wat wij onze derde jeugd noemen. Wij hebben het geluk dat we in ons samenzijn alles maar dan ook alles kunnen vinden wat wij ons ooit voorgesteld hebben. 

Als je 61 wordt heb je ook al heel wat mensen ‘moeten’ loslaten. In de eerste plaats doordat mensen overlijden. Daar heb je gewoon geen inspraak in. Soms overlijden mensen na een lange ziekte maar het kan ook plots gaan. Soms moet men mensen loslaten, gewoon omdat ze niet meer passen in het leven dat men leeft, of omdat je zelf niet meer past in het leven dat anderen leven. Het werkt dus naar twee kanten door. 

Toen wij elkaar in 2005 leerden kennen waren wij allebei ouderloos. Veel tantes en nonkels zijn ook overleden. Eén broer van Rita is al een hele poos geleden na een ongelukkige val overleden en één zus van Eddy is na een relatief korte ziekteperiode overleden. 

Gemis? 

Wij hebben nooit het gevoel van gemis naar overleden mensen gekend. Wij vonden het en vinden het nu nog altijd, vreemd dat men andere mensen die overleden zijn kan missen. Iemand die overleden is komt niet meer terug, hoe groot het gemis ook is. Misschien is deze gedachte te rationeel voor anderen maar het is gewoon de waarheid. 

Door overleden mensen te missen doet men, volgens ons, zichzelf tekort. Men kan zichzelf niet ten volle ontplooien door steeds maar terug te kijken naar een persoon die in het verleden zoveel betekende en er nu niet meer is. Deze persoon kan geen ondersteuning meer bieden en men is volledig verantwoordelijk voor het eigen leven, wat de door die persoon ondersteunde onderwerpen betreft. 

“Laat de doden hun doden begraven” 

Dit lijkt een heel vreemde uitspraak van Meester Jezus, toen een leerling Hem pas wou volgen nadat hij zijn vader begraven had. Wat zou inhouden dat Meester Jezus en alle anderen zouden ‘moeten’ wachten tot deze ene leerling zijn vader had begraven. Maar Meester Jezus had daar geen zin in en liet deze leerling een duidelijke keuze maken. Wie wil je volgen? Het leven dat te vinden is in het Goddelijke bewustzijn of kies je ervoor om samen met alle anderen die spiritueel dood zijn iemand te begraven die ook nog eens fysiek dood is? 

Vasthouden aan de dood 

Het is nooit leuk dat iemand overlijdt. Maar is het de bedoeling dat men zich zelf op een spiritueel laag pitje zet door vast te houden aan mensen die niet meer fysiek aanwezig zijn? Door een mens die overleden is te missen komt men heel dikwijls in een emotioneel gevoel terecht dat verlammend kan werken. Het kan zelfs zo ver komen dat men helemaal geen zin meer heeft om het eigen leven naar waarde te schatten. 

Dit, terwijl in het aardse leven, vanuit het Goddelijke, een grote schat verborgen ligt. 

Eddy en Rita