12. feb, 2019

Verheerlijking van het lijden

In een blog die gaat over welk pad te kiezen stelde de schrijfster dat het beter is het smalle boven het brede gemakkelijkere pad te kiezen. Op het smalle pad dat bezaaid is met tegenslag en obstakels zou men meer tot de Vader en de Zoon kunnen komen. Op dat smalle pad geeft men de Vertrooster de kans om jou als lijdende bij te staan in het lijden dat men er op tegenkomt. Op het brede pad is de kans klein, zeg maar onbestaand, dat je de Vader en de Zoon tegenkomt, want je kiest er dan zelf voor om je af te keren van Hen. De blog verteld ook dat welk pad men ook kiest er altijd lijden is. Hieronder geven we één reactie van ons weer, die we in deze blog even willen belichten.

“Die fascinatie voor het lijden is ons totaal onbekend. Veel mensen vragen zich af waarom er zoveel ellende op de wereld is.

 Als men gelooft dat moeilijkheden er zijn om van te leren en dat men door die moeilijkheden te ervaren God dient, zal er altijd ellende zijn. Want geeft God u niet waar u al biddend om vraagt? Als men zo sterk met het geloof bezig is, is het leven en het denken (normaal gezien) een gebed en zit de vraag om ellende, verweven in het gelovig denken.

En neen, wij zeggen niet 'eigen schuld, dikke bult!'. Het is al erg genoeg dat men ellende heeft in het leven. Wij hoeven daar geen schepje boven op te doen.”

Ik vraag niet om ellende!

Wie vraagt om ellende heeft, volgens ons,  op een of andere manier te maken met een masochistische inslag. Natuurlijk vraagt men niet om ellende! Maar waarom krijgt men het dan? In de zoektocht naar een verklaring voor ellende is het moeilijk om een zinnige antwoord te geven. Heeft men iets verkeerd gedaan misschien? Moet men het gaan zoeken in een vorig leven? Is men dan zo een slecht mens dat men ellende verdiend? Enz… Bij een heel rationele denkwijze kan men geen enkel nut vinden in het beleven van ellendige toestanden. Als het natuurlijk zou zijn, zou men niet zoveel energie steken in het oplossen van ellendige toestanden. Men zou ze meer aanvaarden.

Mystieke verklaring

Als er geen zinnige, rationele verklaring te vinden is, doet mystiek het altijd goed. En wat is er nog mysterieuzer dan een Vader gezeten op een troon in de hemel? Een Vader die alles overschouwt en een beetje speelt met de mensen die Hem liefhebben. Deze Vader denkt dan waarschijnlijk: “Aha, deze mensen hebben Mij lief, ik zal ze wat ellende geven om te zien of ze Mij werkelijk zo graag zien als ze zeggen!”. Op een gegeven moment heeft de Vader gezien dat Hij de mensen wat streng aangepakt heeft en stuurt Hij Zijn Zoon, Die blijkbaar veel liefdevoller is, om hen wat te troosten.

Vertroosting

Dat men vertroosting zoekt bij een mystieke Vader en Zijn Zoon is niet zo erg maar dat men aanneemt dat men God dient door ellende te zien als een dienst aan Hem is volgens ons een brug te ver. Als men lijden werkelijk als een dienst aan God beschouwd kan men niet erg genoeg afzien. Hoe meer men afziet, hoe dienstbaarder men is. Vertroosting zoeken kan men dan zien als een zwakte.

Collectieve bewustzijn

Alle bewustzijn hier op aarde is onderverdeeld in lagen. Er is een lager bewustzijn en er is een hoger bewustzijn, met alle verschillende soorten bewustzijnslagen daar tussen in. Zo is er ook een religieus bewustzijn dat zich niet alleen met religie bezighoudt maar zich ook mengt in alle andere lagen die maar enigszins te maken hebben met spiritualiteit. Zo ziet men dat het lijden ook verheerlijkt wordt in alternatieve kringen. Denk maar aan de zuiveringsperiode na een initiatie. Ook de vele boodschappen van zogezegde opgevaren meesters, engelen enz. spreken altijd over de ellende die men door moet gaan als men zich op het religieuze of spirituele pad waagt.

Deze denkwijze zit al zo lang in het collectieve bewustzijn ingebakken dat men het als normaal beschouwd.

Oprecht gelukkig, zonder zorgen

Mensen die vertellen dat ze oprecht gelukkig zijn en dat ze geen zorgen hebben, worden aanzien als hypocrieten of leugenaars. Zij worden als niet normaal beschouwd. Doch, als men zelf de moeite doet om het denken van doemdenken om te polen naar oprecht geluk zet men een energie neer die het Goddelijke in zich draagt. Een energie die voedend is voor zichzelf en anderen.

Eddy en Rita