19. jan, 2019

Vertrouwen op God?

In onze vorige blog schreven we over de Goddelijke signalen die onophoudelijk naar de mens gezonden worden. 

In deze blog schrijven we een verhaaltje dat we ooit eens lazen in een boek – wij vermoeden van Osho – dat ons lange tijd bijgebleven is. Het is een kort verhaaltje dat illustreert hoe de mens zegt dat hij sterk op God vertrouwd maar eigenlijk moeite heeft om de signalen die voor hem bestemd zijn, te herkennen als komende van uit een Goddelijke interventie. Waardoor hij enkel vertrouwt op zijn eigen denken en het niet goed met hem afloopt.

Verhaal;

Er was een man die heel sterk geloofde dat als er iets zou gebeuren, hij door God Zelf zou gered worden.

Op een dag was het zover! Er was een overstroming en hij zou eindelijk kunnen bewijzen dat zijn geloof héél maar dan ook héél sterk was. Hij zou, hoe hard de medebewoners ook hun best deden om hem mee te krijgen, blijven, in de wetenschap dat God hem zou redden. Het water bleef maar stijgen. Het stond al zo hoog dat men met bootjes moest evacueren. De dorpelingen die langs vaarden bleven hem maar vragen om mee te gaan en telkens zei hij hen dat God hem wel zou redden. Ze zouden het wel zien als het zo ver was.

Toen het water al tot aan de eerste verdieping van zijn woning stond kwam er weer een bootje voorbij. Men bleef hem maar mee vragen en weer zei hij met grote overtuiging dat God hem zou redden. Hij bleef er sterk in geloven dat God Zelf hem op één of andere manier zou opnemen en in veiligheid brengen.

Het water bleef maar stijgen en uiteindelijk zat hij boven op de nok van het dak van zijn huis. Weer kwam er een bootje voorbij en weer hield hij vol dat zijn vertrouwen in God zo sterk was dat God hem persoonlijk zou redden.

Toen het water aan zijn lippen stond begon hij toch een beetje te twijfelen en vroeg hij zich af waar God toch bleef en of Hij - hem die zo sterk geloofde in God - niet vergeten was. Uiteindelijk verdronk de man. In zijn wanhoop vroeg hij aan God waarom Hij hem, die zo diepgelovig was zo in de steek kon laten.

Het antwoord van God was het volgende: “Mijn beste, ik weet dat je diepgelovig bent. Ik heb drie bootjes langs gestuurd. Wat kon Ik nog meer doen?”.

Moraal van het verhaal?

De Goddelijke signalen zijn zo logisch, zo éénvoudig dat men ze heel dikwijls negeert en nog dieper in de problemen komt te zitten.

Eddy en Rita